Gonca Kocabaş / Milliyet.com.tr – Ordu’dan İstanbul’a göç eden kalabalık bir ailenin en küçük ferdi olarak dünyaya gelen Serkan Özübek (51), birinci ve ortaöğrenimini devlet okullarında tamamladıktan sonra Şişli Terakki Lisesi’nden mezun oldu. Yıldız Teknik Üniversitesi Makina Mühendisliği Bölümü’nde lisans ve yüksek lisans eğitimini tamamlayan Serkan, 1997 yılından bu yana, özel bölümde çalışıyor. Hayatı uzun yıllar planlı, tertipli bir çizgide ilerlerken, yakın bir arkadaşının, bekar bir bayan olarak evlat edinme sürecine girmesi ve çocuğuna kavuşması, Serkan’ın zihninde bir kıvılcım yaktı.
O anne-çocuk münasebetini yakından gözlemledikçe, fikrin yükü arttı. “O hoş ebeveynlik halini gördükçe, bu fikrin içimde büyüdüğünü fark ettim” diyen Serkan’ın tıpkı devirde, KALBEN Derneği ile yolu kesişti. Derneğin kurucusu Pelin Çalışkanoğlu Ekşi ile tanışması, onu bir müracaat sahibinden çok daha fazlasına dönüştürdü. KALBEN Derneği’nin kurucu üyeleri ortasında yer alıp, devlet müdafaasındaki çocuklar için projelerde etkin rol oynadı. Çocuklarla temas ettikçe, oyunlar oynadıkça, sohbet ettikçe içindeki niyet de netleşti. “Ben bu çocuklardan birinin babası olmalıyım” fikri derinleşti.
‘YA BENİ SEVMEZSE, YA ANLAŞAMAZSAK DİYE ENDİŞELENİYORDUM’
Bu hususta birinci olmasının aslında gurur yanında biraz da şaşkınlık ve hatta keder yarattığını lisana getiren Serkan, “2016 yılında müracaatımı yaptım, 2017 yılında müracaatım onaylandı, 2018 yılı sonlarında oğluma kavuştum. 2002 yılında uygar kanunda değişiklik yapılmış ve bekar bayan ve erkeklere de evlat edinme hakkı tanınmış. Ortadan geçen 16 yılda, birinci olmam aslında çok da gururlanacak bir şey değil üzere geliyor bana. 2016 yılı Şubat yahut Mart aylarında artık kesin kararımı vermiştim lakin gidip başvurmaya şimdi yürek edemiyordum. Her gece düşünüyordum, yapabilir miyim, ya beni sevmezse, maddi gücüm kâfi mi üzere sorular vardı” dedi ve ekledi:
“Mayıs ayında bir gün firma sahibimiz (ve aslında arkadaşım da demeliyim) ‘Serkan, nasılsa başvuracaksın, azap etme kendine de git başvur, ne olacaksa olsun’ dedi. Böylelikle müracaatımı öne çekmiş oldum. Yoksa muhtemelen ben 3-4 ay daha kendine kendime düşünüp, kendimle konuşacaktım. En büyük endişe olağan ki müracaatımın onaylanmaması idi. Ancak, ‘denemeden vazgeçme’ çok hoş bir kelam. Ben de tüm koşulları zorlayıp denedim. Sonuç, ortada. Şayet, çocukla ilgili endişemi soruyorsanız, en büyük kaygım alışılmış ki ‘ya anlaşamazsak, ya beni sevmezse’ üzere fikirlerdi.”
‘ERKEKLERİN KENDİNE BİLE BAKAMAYACAĞINA DAİR BİR ÖNYARGI VAR’
“Kişilik olarak, sistemli, disiplinli, mantıklı, çocuklarla yeterli anlaşan birisiyim” diyen Serkan, “Hayata olumlu istikametinden bakan bir yönüm var. ‘İyi düşün, düzgün şeyler başına gelsin’ kelamına de inanan birisiyim. 6 tane yeğenim var. Hepsiyle arkadaş üzereyiz. Keza arkadaşlarımın çocukları da beni çok sever. Tüm bunları düşününce, babalık yapabileceğime inandım. Herkes beni çok destekledi. İş arkadaşlarım, özel arkadaşlarım, ailem. Hepsi tam takviye verdi. Zati, prosedürler sırasında bilhassa aileniz size takviye mi diye çok inceliyorlar. Yeri gelmişken, en alttan en üste kadar tüm kurum çalışanlarına, evlat edinme-koruyucu aile ünitesinde çalışan uzmanlara sonsuz teşekkürler. Hepsi de nitekim çocuklar için, onların yeterliliği için canla başla çalışıyor” bilgisini paylaştı.
“Bir erkeğin bırakın bir çocuğa, kendine bile gerçek düzgün bakamayacağına dair bir önyargı var” diyen Serkan, “Ama ben bunun en büyük sebeplerinden birisinin eşler ve anneler olduğuna inanıyorum. Maalesef ataerkil bir toplumda, erkekler tahminen de olması gerekenden daha fazla el üstünde tutulup, kendilerini geliştirmeleri için fırsatlar verilmiyor. Geliştirmek derken, yalnız başlarına sağlıklı bir halde yaşamaları için demek istiyorum. Mesela, kız-erkek kardeşler olarak çok arkadaşlarım var. Evde yemek yenecekse, annelerin ‘kızım kalk, kardeşine-abine yemek koy, kızım, sofrayı topla’ üzere işleri daima kızlarına söylediğine çok şahit oldum. Erkek kardeşlerin de işine geliyor bu. Ben ve ağabeylerim, annem ve babam yazları köye gidip 3-4 ay kaldığında, kendi başımıza yetiyorduk. Babam, konutta salata yapardı. Kendi tabağını kendisi kaldırırdı. Elinden geldiği için ve açıkçası hoş de yaptığı için, bayramlarda tatlıları babam yapardı. Biz bu türlü gördük, bu türlü büyüdük. Bu sebeple, aslında annelere çok iş düşüyor bana göre” formunda konuştu.
‘BEKAR ERKEK OLDUĞUM İÇİN EK PROSEDÜRLER OLDU’
Gündelik hayatta sorgulanma değil, tam tersine daha çok takdirle karşılaştığına dikkat çeken Serkan, “Evlat edinme haricinde, tek ebeveyn baba olmak, tek ebeveyn anne olmaktan daha takdir gören bir şey. Zira demin bahsettiğimiz üzere önyargıları yıkmış oluyorsunuz. ‘Babaya bak, bravo’ deniyor lakin annenin vazifesi üzere görülüyor ebeveynlik. Bu nedenle, genelde erkeklere müspet ayrımcılık oluyor. Resmi olarak ise, evet bekar erkek olduğum için ek prosedürler oldu. Daha fazla incelendim. Ve en kıymetlisi, olağanda olmayan bir prosedürle, annemin konutuna de toplumsal hizmet uzmanları ziyarette bulundu. Burada emel, ailesi de dayanak mi diye anlamaktı” sözlerine yer verdi ve ekledi:
“Evlat edinme sürecinde beklemek çok zordu. Onaylandıktan sonra sıranın size gelmesini bekliyorsunuz. İşte o vakit, bir türlü geçmiyor. Ben yaklaşık 1.5 sene sıramı bekledim. Onun dışında, başka prosedürler çok sıkıntı değil. Olması gerekenler. Sıhhat, sabıka raporları. Maddi gelir durumu. Lakin şunu söylemeliyim ki en heyecanlısı ve gergini, Ruh ve Hudut Hastalıkları hastanesindeki prosedürler. Alkol ve uyuşturucu için 6 hafta boyunca haftada bir gün idrar ve kan örneği veriyorsunuz. Bu olağan kısmı. Heyecanlı kısmı heyet karşısına çıkmaktı. Birinci kere bu türlü bir şeyle karşılaşmıştım. U formunda sıralanmış masalar ve sanırım 20 kadar psikolog, psikiyatr vardı. En ortada başhekim ve yardımcısı bulunuyor. Karşılarındaki bir sandalyeye oturuyorsunuz. Size sorular sorup, nasıl birisi olduğunuza dair son bir heyet rapor hazırlamak için sorular soruyorlar. Daha öncesinde de bir psikologla görüşme yapıp sonrasında kişilik testine giriyorsunuz lakin bu heyet kısmı sahiden çok heyecanlıydı.”
‘BABALIK DEĞİL DE TEK EBEVEYNLİK SIKINTI BENCE’
Babalığın, anlatılmaz yaşanır bir şey olduğunu söyleyen Serkan, “Sabır gerektiriyor. Bu çocuğu ilmek ilmek işliyorsunuz. Geleceğe sizin yetiştirdiğiniz, sizin değerlerinizle büyüyen bir eser bırakıyorsunuz aslında. Benim babamın da bizimle, çocukları ile ortası çok uygundu fakat olağan çocuk gözüyle ya da yetişkin olunca arkadaşlarınızın babalığına uzaktan bakınca, çok da sıkıntı değil üzere geliyordu. Daha çok anneler ilgileniyor çocuklarla üzere geliyordu. Şu an, çok güç diyemem fakat kolay da değil olağan. Maddi olarak da güç, manevi olarak da. İkisi de aslında tek ebeveyn olmakla ilgili. Her türlü sorumluluk sizin omuzlarınızda. Yani aslında babalık değil, tek ebeveynlik güç bence. Lakin avantajları da var hoşlukları de” biçiminde konuştu.
“Evlat edindiğiniz çocuk 1 yaşından büyükse çocuk meskene gelmeden evvel yuvaya gidip onunla oyunlar oynuyorsunuz, kitap okuyorsunuz, bağ kurmaya çalışıyorsunuz” diyen Serkan, “Buna “bağlanma programı” deniyor. Ben de 1 hafta boyunca, işten müsaade alıp sabahları yuvaya gittim. Öğleye kadar oyunlar oynadık. Sonrasında yuva müdürü, verilen raporlar, kendi müşahedeleri sonucunda baba/anne – çocuk münasebeti kurulduğuna kanaat getirirse, ‘Çocuğu alabilirsiniz’ diyor. Burada emel, konuta geldiğinde size alışmış olsun. Bu sebeple, sizi ‘baba olarak’ kabul etmemesi sıkıntı bir ihtimal. Lakin elbette ilerleyen vakitlerde, sizinle sorun yaşayabilir, tartışabilir, ergenlikte olaylar çıkabilir. Fakat bu, biyolojik çocuğunuz olsa da başınıza gelebilir. Bu sebeple, baba olarak kabul etmezse değil de, ya sevmezse diye tasalarım vardı. Lakin, bu hususta da hiç sorun yaşamadım. Çok hoş bir bağımız var. Sayısını hatırlamadığım kadar kitap okudum. Çok önemli, adeta üniversite dersleri üzere geçen akredite kurumlardan 200 saat temel koçluk/ebeveyn koçluğu eğitimi aldım. Dr. Özgür Bolat’ın Anne-Baba Okulu eğitimine katıldım. Kitap yazdım. ‘Kalpten Baba – Hayatıma Beğenilen Geldin’ isimli kitabım çıktı. Çocuk kitaplarına daima ilgim vardı ancak oğlumla bir arada bu daha da arttı” tabirlerine yer verdi.
‘İLK GELDİĞİ GÜNDEN BERİ ONA MASAL ANLATIRKEN ÖYKÜMÜZÜ DE ANLATIYORUM’
Evlat edinmenin saklanmaması gereken bir durum olduğuna dikkat çeken Serkan, “Çocuğunuza da söylemeniz gerekiyor. Uzmanlar en geç, 6-7 yaşında, okula başlamadan söylenmesini tavsiye ediyor. Ben, birinci geldiği günden beri söylüyorum. 4-5 yaşına kadar, akşamları yatarken, ona kitap okuyup masal anlatırken, bizim öykümüzü de anlattım. Masal üzere anlattım fakat biz olduğumuzu biliyordu. Bilinçaltına bu gerçeğimiz yerleşsin istedim. 6-7 yaşına gelip büyüyünce, daha önemli bir formda evlat edinmenin ne olduğunu anlattım. Hiç şaşırmadı zira bu öyküyü biliyordu. Okulda başka veliler, arkadaşları biliyor. Hatta geçen yıl, ‘Baba bir çocuk daha evlat edinsene fakat erkek olsun. Oynarız onunla’ dedi. Konutta arkadaş arıyor kendine” dedi ve ekledi:
“Şu ana kadar akran zorbalığı ile karşılaşmadık lakin bu karşılaşmayacağız demek olmuyor. İşte bu durumu küçüklükten beri bilmesi aslında onu da bu güç durumlara karşı hazırlıyor. Kendisi içselleştirip, tüm kalbiyle kabul ettiğinde zorluklara karşı da daha güçlü bir formda karşılık verecek. Umarım karşılaşmayız ancak başımıza ne gelirse, en az ziyanla atlatmaya çalışacağız. Bu nedenle, tüm ebeveynlerden çocuklarına farklı aile çeşitleri olabileceğini, evlat edinmeyi, birtakım çocukların yalnızca babası yahut yalnızca annesi olabileceğini, tüm bunların olağan olduğunu anlatmasını istiyorum. Çocuklarımızın akran zorbalığına uğramasını engelleyemeyiz tahminen lakin akran zorbalığı yapmasını engelleyebiliriz.”
‘TÜM BEKAR BABALAR, HEPİMİZ GURUR DUYALIM’
“Büyüdüğünde, benimle ve kendisi ile gurur duymasını ve onun da bir çocuğu hatta tahminen birkaç tane çocuğu, biyolojik çocuğu olsun yahut olmasın, evlat edinmesini istiyorum” diyen Serkan, “Devlet muhafazasındaki çocuklar için toplumsal sorumluluk projelerine katılsın istiyorum. Şayet bir yerlerde evlat edinmek isteyen lakin ‘yeterli değilim’ diye düşünen birileri varsa, bariz bir kâfi olmama durumunda, esasen toplumsal hizmet uzmanları belgenizi onaylamıyor. Ancak bu kâfi değilim duygusu, biraz ruhsal ve duygusal bir mana taşıyorsa, emin olun devlet müdafaasındaki çocuklar her ne kadar âlâ bakılsalar da, uygun beslenseler de ve sevilseler de, aile manasında şuan zati “sıfırda”. Onları “artıya” taşıyacak her şey çok değerli” bilgisini paylaştı ve kelamlarını şöyle noktaladı:
“Evlat edinmiş olabilir, esirgeyici aile olabilir, boşanmış olabilir, eşini kaybetmiş olabilir, tüm bekar babalara şunu söylemek istiyorum; hepimiz gurur duyalım. Elimizden gelenin en yeterlisi yapıyor ve çocuğumuza çok uygun bakmaya çalışıyoruz. Lakin eğitimin, bilgi edinmenin, bir şeyler öğrenmenin ve kendini geliştirmenin sonu yok. Bu nedenle, ferdî eğitimlere katılmalarını, hem kendilerinin hem çocuklarının iç dünyalarını keşfetmelerini tavsiye ediyorum.”
