Hakçasını söyleyelim: Yeni formatıyla çabucak herkesin yadırgadığı, pek içine sindiremediği Muhteşem Kupa yarı finalleri, lakin dünkü Fenerbahçe-Samsunspor maçıyla seviye kazandı. Birinci yarı finalde Trabzonspor ile Galatasaray, ligdeki rekabeti tutturamadılar. O maçta Trabzonspor’un 9 eksikli takımıyla Osimhen’siz Galatasaray karşılaştı ve İcardili grup dört golle kazanarak finale yükseldi.
Dün Adana’da daha renkli, daha heyecanlı bir oyun izledik…
Her şeyden evvel Musaba diye ‘fenomen’ sinyalleri veren oyuncusu vardı Fenerbahçe’nin… Birinci maçını da tesadüf eski ekibine karşı oynuyordu. Daha da enteresan olanı orada kısa müddet evvel yaşadığı küskün oyun ve tansiyon sürecinden sonra yeni grubunda sevinç içinde iş başı yapmıştı… Oyundan çıkana kadar skora iki asistiyle damga vurdu. Arkadaşlarıyla düzgün anlaştı, grubun eski oyuncularından biri üzereydi. Bir şutu Okan tarafından önlendi. Ötekinde de direk vardı. Kendini gösterme, maçtan ve arkadaşlarından durum, rol çalma egosuna yakalanmadı. Özetle ‘iyi kumaş’ olduğunu gösterdi Musaba.
Şimdi aklımı kurcalayan soru: Sanki Musaba’dan, Sane efekti izleyebilir miyiz? Bu türlü bir hayale kapılmayalım. Sane’nin mesleği deneyim ve başarılarla dolu. Bir de Almanya ile Dünya Kupası’na katılma motivasyonu var. Galatasaray’da maksada koşuyor. Musaba ise Hollanda, Belçika’daki deneyiminin ve Samsunspor’dan sonra birinci kere Fenerbahçe üzere büyük bir sahneye çıkıyor. Birinci maçta karnesi düzgün. Devamı gelebilir. Fakat maçı ‘sakatlık’ kuşkusuyla terk ettiği için beşerler huzursuz oldu.
Samsunspor rakip yarı alanda 8 sefer topla buluşabildi. Daha güzelini beklerdik, olmadı. Rakip ceza alanında üç şut fırsatı kullandılar. Fenerbahçe maçın 77. dakikasına kadar 13 şut attı. Bunların 9’u rakip ceza alanı içinden sergilendi. Bence maçın en güzeli Skriniar’dı… Yalnızca 2 top kaybı yaptı. Son baktığımda top kullanma yüzdeleri 49/51’di. Demek ki istikrarda geçmiş bir oyun. Elbette, aktif ve marifetli oynayan Fenerahçe’ydi
