Derleyen: Betül Topaklı / Milliyet.com.tr – Antonio Salazar-Hobson, Meksikalı-Amerikalı ailenin 14 çocuğundan 11’incisi olarak dünyaya geldi. Annesi Petra ve babası Jesús, Arizona’nın Phoenix kentinde mevsimlik tarım çalışanı olarak çalışıyordu. Antonio, aile içi şiddetin tabanına kadar yaşandığı bir meskende, üç yaşına kadar konuşmasa da konutun sevinç kaynağıydı. İri cüsseli, çoklukla sarhoş ve öfkeli olan baba, haftada beş altı gece eşi Petra’yı döverdi. Antonio’nun bu durumdan etkilenmesini istemeyen Petra, fikirli lakin sessiz oğluna ekstra ihtimam gösterirdi. Anne oğul birbirine çok düşkündü. Yaşadığı zorluklara karşın annesi ona sevildiğini hissettirmişti. Aile meskende yalnızca İspanyolca konuşuyordu ve üç yaşında konuşan Antonio’nun birinci sözlerini bu lisanda söylemesi annesini çok sevindirdi. Küçük çocuğun anne ve babası, meskenlerini geçindirebilmek için meyve bahçelerinde ve pamuk tarlalarında çok az fiyat karşılığında uzun saatler çalışıyordu. Çalıştığı yerdeki çalışanların birden fazla da Chicano yani Meksika kökenli Amerikalılardı. Travmatik de olsa bir ortada yaşamaya çalışan ailenin hayatını değiştirecek, Antonio’nun hayatını mahvedecek gelişme ise beyaz ve iki lisan bilen bir çift olan Sarah ve John Hobson’ın mahallelerine taşınmasıyla yaşandı.
“Her şey eğitimli ve çocuksuz olan bu çiftin, haksız yere fiyatları ödenmeyen Salazar ailesine yardım teklif etmesiyle başladı. Çocukları konutlarına davet ettiler, onlara ayakkabılar verip, kurabiyeler pişirdiler ve böylelikle süratle ailenin inancını kazandılar. Fakat onların yeterliliği, bildiklerimizden değildi, çok sinsi bir maksadı gizliyordu. Birkaç ay içinde Hobson ailesi, Antonio’nun vakit zaman onlarla kalıp kalamayacağını sordu. İşte istismar da tam o vakit başladı. Bahtsız çocuk evvel çift tarafından, sonra da meskene getirdikleri öbür erkekler tarafından istismara uğradı. Bu durum, ailesinin haberi olmadan uzun yıllar boyunca hafta sonları devam etti. Antonio birinci ataktan sonra üç yaşında kazandığı konuşma yeteneğini tekrar kaybetti.”
YAŞADIKLARINI KİMSEYE ANLATMADI
İlk tacizden sonra nutku tutulan Antonio, yaşadığı iğrenç durumu ne ailesine ne de öbür birine anlatabildi. Tek hissettiği şey, büyük bir utanç ve suçluluktu. Sonunda ailesi Antonio’nun kilo verdiğini ve aksi giden bir durum olduğunu anladı. Takvimler 1960 yılının Ocak ayını gösterdiğinde küçük çocuklarını çiftin meskenine göndermemeye ve tüm aileye de Hobson’ların Antonio’ya yaklaşmasına müsaade vermemelerini söyledi. Lakin ailenin aldığı bu tedbir çocuklarını çiften müdafaaya yetmeyecekti. Bir ay sonra Hobson’lar Antonio’nun hayatına geri döndü. Salazar’lar çalışmaya gittiğinde Antonio altı kardeşiyle birlikte konutta kalıyordu. Onlardan da 9 yaşındaki Rudy sorumluydu. Anne babanın işe gittiği bir gün Hobson’lar dışarıdan seslenip, çocuklara dondurma almak istediklerini lakin Antonio’nun da onlarla gelmesi gerektiğini söylediler. Çifti gören Antonio, çabucak saklandı ancak çocuklardan biri daha âlâ görebilmek için kapıyı yavaşça aralayınca çift, küçük çocuğu yakalayıp kaçırdı.
KÂBUS DOLU GÜNLER YAŞADI
Çift, daha dört yaşında dört aylık olan küçük çocuğu, o gece California’ya götürdü. Onu, konutundan yaklaşık 500 kilometre uzakta, ıssız bir portakal bahçesinde yaşamaya mahkûm ettiler. Artık cinsel istismar, şiddet ve sömürünün karar sürdüğü kâbus üzere bir ortamdaydı. Hayatının geri kalanını sonsuz endişe, acı ve yalnızlık döngüsü içinde geçiriyordu. Yaşadığı içler acısı bu durum onu bir defa daha susturdu. Ne yapacağını ve ailesine nasıl ulaşacağını bilmiyordu. Yalnız ve sessiz kalan çocuk, ailesiyle irtibatını sürdürmek için bir ritüel yaptı. 15 tuğla buldu. Bunların 13’ü kardeşleri, ikisi de anne ve babası içindi. Sonra her sabah onları sevdiğini, özlediğini söyleyerek, geri döneceğime kelam verdi. Yaptığı bu durum, Antonio’ya hayatta kalmak için gereken duygusal istikrarı sağladı.
EVLATLIK OLARAK OKULA KAYDETTİRDİLER
Aradan geçen iki buçuk yılın akabinde Antonio’ya bulunduğu yere yakın ve çoğunluğu Latin kökenli emekçilerden oluşan bir tavuk çiftliği keşfetti. Onlar da Antonio’nun ana lisanı olan İspanyolca konuşuyorlardı. Küçük çocuk tüm yazı onlarla geçirdi ve bayanlar onun Meksikalı olduğunu öğrenince, her gün ona kahvaltı ve öğlen yemeği hazırladı. Antonio, o günleri, “Kaçırıldığımdan beri kimse bana bu kadar uygun davranmamıştı. Bana kim olduğumu hatırlattı. Ben Chicano‘ydum ve bunlar da benim halkımdı” diye anlattı. Kaçırılmanın üzerinden neredeyse üç yıl geçtikten sonra, Hobsonlar Antonio’yu “Tony S. Hobson” ismiyle evlatlık oğulları olarak okula kaydettirdi. Zira çocuğu okula yazdırmazlarsa ihbar edileceklerinden korkuyorlardı.
“Antonio, okulda İngilizce okumayı öğrendi ve kısa müddette başarılı oldu. Lakin ikili karşı hiç sesini çıkarmadı. Yaz tatili geldiğinde, çift onu yalnız başına Nevada’daki bir çiftliğe gönderdi ve şanssız çocuk orada başka erkekler tarafından üç yaz tatili boyunca istismara maruz kaldı. Ona cet binmeyi öğreneceğini söylediler fakat işin aslı hiç de o denli değildi. Yaşadıklarına daha fazla dayanamayan küçük çocuk, üçüncü yaz tatilinde yani dokuz yaşındayken, intihar teşebbüsünde bulundu. Bu teşebbüsü başarısız oldu ve Roy isminde bir kovboy tarafından kurtarıldı. Roy, çiftlik sahiplerini yasal süreç başlatmakla tehdit etti ve çocuğu Hobson’lara geri verdi. Bundan sonra istismar büsbütün durdu. Bu sırada çiftin hayatı da altüst oldu. Yaptıkları berbatlıklar karşısında John işini kaybetti, Sarah ise içkiye yönelip şiddet eğilimi göstermeye başladı. Okulunda başarılı olmaya kararlı olan Antonio, her gece ders çalışmak için sessiz bir yer olan çamaşır odasına gidiyordu. Kendini eğitecek, halkına da yardım edecekti. Antonio, Yaşadığı hayatın bir palavra olduğunu biliyordu. Hobson’lar ömrünü çalmıştı. Kendi topluluğuma ve kendi dilime geri dönmek istiyordu lakin bunun için çalışması gerekiyordu. 13 yaşında motel yakınlarındaki tarım alanlarına gidip iş aramaya başladı.”
İŞÇİ HAKLARI AVUKATI OLDU
İki yıl sonra yani 15 yaşındayken ve lise masraflarını karşılamak için minimum fiyatla çalışırken tıpkı vakitte mahallî sendika ofisinde istekli olarak misyon yapıyordu. Ünlü göçmen hakları savunucusu Cesar Chavez ile tesadüfen karşılaştı ve bu müsabaka hayatının seyrini büsbütün değiştirdi. Chavez, “Antonio’ya eğitimini tamamlamasını ve sonra geri kendisiyle birlikte emekçi hakları avukatı olarak çalışmasını, sistem tarafından istismar edilen ve sömürülen göçmen çalışanlar için adalet gayreti vermesini söyledi. Antonio’nun tek hayali, ailesini bulmaktı. Artık buna yenisi de eklenmişti. California Üniversitesi’nden tam burs kazanan Antonio, okuldan mezun olur olmaz Hobson ailesi onu konuttan kovdu. Bu durum derin özgürlük hissini doyasıya yaşamasını sağladı. Artık ona asla ziyan veremeyeceklerdi. Antonio, Cesar Chavez’e verdiği kelamı tuttu ve başarılı bir personel hakları avukatı oldu. Tarım emekçileri ve ötekileştirilmiş topluluklar için tek bir dava bile kaybetmeden çaba etti.
AİLESİNE KAVUŞTU
Sonrasında Katherine ile keyifli bir yuva kuran Antonio, onun dayanağıyla terapiye başladı ve ailesinin bulması için bir dedektif tuttu. Antonio, ailesinin onu “çok Amerikalılaşmış” görüp reddetmesinden korkuyordu lakin kardeşi Ramón onunla temas kurmak istedi ve buluştular. Antonio’nun kardeşine birinci sorusu “Annem hayatta mı?” oldu. Hayattaydı. Tüm aile bir ortaya geldi. Antonio, güya yine çocuk olmuş üzereydi ancak kardeşleri ise daha içine kapanıktı. Ortadan kaybolmasının travmasından derinden etkilenmişlerdi. Zira babası, Antonio’nun kaçırıldığı gün sorumluluğu üstlenen ve o sırada dokuz yaşında olan oğlu Rudy’yi ve eşi Petra’yı suçlamıştı. Petra’yı meskenden kovmuş ve Rudy’yi makûs gördüğü bir yatılı okula göndermişti. Yani Antonio’nun gidişiyle aile de parçalanmıştı. Antonio iki yılını annesiyle birlikte yemek yaparak ve kendi öyküsünün yumuşatılmış bir versiyonunu paylaşarak geçirdi. Sonrasında evvel babası sonra da annesi tarım ilacı kaynaklı bir hastalıktan öldü. Lakin Antonio’nun annesini onurlandıracak kadar vakti olmuştu.
‘IŞIĞA YANLIŞSIZ KOŞTUM’
Antonio ve Katherine’in iki çocuğu vardı ve çocuklar gereğince büyüdüklerinde Antonio onlara her şeyi anlattı. Sonrasında kamuoyu önünde konuşmaya ve istismara ve insan ticaretine maruz kalanların hakları için kampanya yürütmeye başladı. Antonio, şu anda son derece başarılı bir avukat ve kariyerini güçlü şirketlerle gayret etmeye, ekseriyetle fakir ve dışlanmış personeller için daha uygun fiyat ve çalışma şartları talep etmeye adadı. Bugüne kadar hiçbir davayı kaybetmedi. Ancak o, kazanmaya başlamadan evvel her şeyini kaybetmek zorunda kalmıştı. Antonio’nun gençlik yılları travmatik, yalnız ve sessiz geçmişti lakin çabasının merkezinde, ona uygunluğu öğreten Petra; ona bir hedef veren César Chávez ve cehennemden geçmiş ve verdiği kelamı asla bozmamaya kararlı birinin tutkusuyla savunduğu topluluklar yer alıyor. Yaşadıkları karşısında iki seçeneği olduğunu söyleyen Antonio, “Ya başınıza gelenler yüzünden seri katil olursunuz ya da nazik olmayı öğrenirsiniz. Annem bana nazik olmayı öğretti. Işığa hakikat koştum. O birinci sevgi olmasaydı, çok farklı bir insan olurdum” diyor.
