Bir Galatasaray–Fenerbahçe derbisini daha geride bıraktık. Derbi tarihine bir çentik daha atıldı. Lakin bu maç, skorun ötesinde bize çok net bir şey gösterdi: Daha çok isteyen ve maça daha yeterli hazırlanan kazandı.
Fenerbahçe alanda oyunu domine eden, göze beğenilen gelen bir futbol oynamadı. Fakat ne yapması gerektiğini bilen, bunun şuuruyla hareket eden bir kadro vardı. Maçın genelinde orta saha denetimi sarı-lacivertlilerin elindeydi. İstatistiklerin ötesinde, oyunun ruhuna dair ayrıntılar Fenerbahçe lehineydi. İkili çabalarda daha agresiflerdi, rakibe daha yakın oynadılar, ikinci topları topladılar. Bir final maçı nasıl oynanması gerekiyorsa, Fenerbahçe o denli oynadı.
Yağmurluklar çok şeyi anlattı
İki kulübün taraftarına dağıttığı yağmurluklar bile aslında maça bakış farkını ortaya koyuyordu. Galatasaray cephesinde maç, “kontrol ederek kazanılacak” bir derbi üzere algılanmıştı. Bu yaklaşım alana da yansıdı. Oyun temposu yükseltilemedi, tepkiler gecikti, çaba düzeyi rakibin gerisinde kaldı. İdareden teknik takıma, saha içinden kenara kadar Galatasaray bu maça zihinsel olarak gereğince hazırlıklı görünmedi.
Sorunlar transferle çözülür mü?
Galatasaray geçen dönem Üstün Kupa’da Beşiktaş’tan aldığı ağır hezimetin akabinde Osimhen transferiyle hem alandaki kaliteyi artırmış hem de ruhsal üstünlüğü tekrar ele geçirmişti. Pekala bu Muhteşem Kupa yenilgisi de benzeri biçimde yanlışsız okumalar yapılmasını sağlayacak mı?
Asıl soru burada başlıyor. Sıkıntılar sadece transferle mi çözülecek, yoksa oyun planı, takım derinliği ve maçlara hazırlık süreçleri tekrar masaya mı yatırılacak? Şayet bu mağlubiyet sadece “takviye ihtiyacı” başlığı altında değerlendirilirse, Galatasaray’ın Ocak–Şubat aylarında alışık olduğumuz kaotik döngülere tekrar girmesi kaçınılmaz olur. Hakikat teşhis konulursa bu yenilgi bir kırılma noktası olabilir; aksi hâlde yalnızca takvimde kalan bir derbi olarak kalır.
