Derleyen: Betül Yasemin Kökbek / Milliyet.com.tr – Takvimler 23 Aralık 1975 tarihini gösteriyordu. Galler’in Cardiff kentinde yaşayan Rob ve Dianne Parsons çiftinin hayatı o gün büsbütün değişti. Bir gece yarısı çalınan kapılarının ardında Ronnie Lockwood isimli o adam duruyordu. Kirli kıyafetleri ve elinde içi dolu bir çöp poşetiyle duran bu adamın imgesi uzun müddettir sokaklarda yaşadığına işaret ediyordu. Parsons çifti kapılarının eşiğinde duran bu adamı içeri çağırarak yemek masalarına davet ettiler. Bu anlık ve kolay bir davet 45 yıllık bir sürece dönüştü ve bakın neler oldu…
Rob ve Dianne Parsons
ÇALDIĞI KAPININ SAHİBİNİ ÇOCUKLUKTAN TANIYORMUŞ
Rob ve Dianne Parsons çifti karlı bir kış gününde ısınması ve karnını doyurması için davet ettikleri Ronnie isimli şimdi 30’lu yaşlarında olan adamla gece boyunca uzun uzun sohbet etti. Giderek derinleşen sohbette Ronnie Lockwood’un 15 yaşından beri evsiz olduğu ve Cardiff sokaklarında yaşadığı ortaya çıktı. Parsons çifti onun öyküsünü dinledikçe etkileniyor ve karşılarında duran bu adam için ne yapabileceklerini düşünüyordu. Onun öyküsünün en etkileyici yanı ise otizm tanısı almış olmasına karşın hiç kimsesinin olmamasıydı. Tam o anda Rob Parsons bir şey hatırladı. Karşılarında duran adamı çocukluğundan tanıyordu birebir bölgede yaşadıkları için birkaç sefer karşılaşıp sohbet ettiklerini hatırladı. Parsons çifti, Lockwood’u birkaç gün daha konuk etmeye karar verdi. Her geçen gün birbirlerine alıştılar ve birlikte yaşamanın epey keyifli olduğunu düşündüler. Sonraki günlerde onun için ne yapabileceklerini düşünüp durdular ve evsizler için kurulmuş merkeze müracaatta bulundular. Lakin bir iş bulabilmesi için kalıcı bir oturuma gereksinimi vardı. Kalıcı bir adrese yerleşebilmek için ise bir işe ve para kazanmaya gereksinimi vardı. Sonunda Ronnie Lockwood’u yanlarına almaya karar verdiler ve iş bulma merkezine de kendi adreslerini verdiler. Böylece Lockwood artık resmi olarak Parsons ailesiyle yaşamaya başladı. Her sabah Rob Parsons onu işe bırakıyor her akşam dönüşte alıyordu. Parsons ailesiyle birlikte her yere gidiyordu, ailenin gerçek bir üyesi olmuştu.
Ronnie Lockwood
‘ÜÇÜMÜZ UYGUN DOSTUZ DEĞİL Mİ?’
Ronnie o konuta yerleştiğinde Parsons çiftinin çocukları yoktu lakin yıllar içinde çift çocuk sahibi olunca konuta sığmamaya başladı. Tam bu sırada Rob ve Dianne Parsons meskenleri ayırıp ayırmamalarını gerektiğini düşünüyordu. Yakınlarda bir yere Ronnie’yi taşımanın güzel bir fikir olabileceğini düşünüp ona söyleme kararı aldılar fakat Ronnie’nin kurduğu iki cümle bu kararından vazgeçmelerine sebep oldu, Parsons çiftine döndü ve şunu söyledi: “Ben bir kusur mı yaptım, biz üçümüz çok düzgün dostuz değil mi?“
Bu cümlenin akabinde Parsons çifti bir daha hiçbir vakit akıllarının ucundan bile Ronnie ile konutları ayırmayı geçirmedi. Yıllar içinde Parsons ailesi kalabalıklaştı ve Ronnie tüm çocukların doğumundan evlendikleri günlere kadar bütün kıymetli anlarına şahit oldu. Yıllar yılları kovaladı çocuklar yokken 3 sıkı dost olarak yaşayan Parsons çifti ve Lokwood, çocuklar evlenip kendi meskenlerine gittiklerinde de tekrar başa döndü ve 3 kişi yaşamaya devam ettiler.
Ronnie Lockwood, Rob ve Dianne Parsons
Ancak ne yazık ki Ronnie Lockwood, 2020 yılında geçirdiği bir felç sonrası 75 yaşında hayatını kaybetti. Covid-19 kısıtlamaları nedeniyle cenazesine yalnızca 50 kişi katılabildi, lakin ona duyulan hürmet ve sevgi binlerce mektup ve bildiriyle Parsons’lara ulaştı. Oxford profesörlerinden siyasetçilere, farklı sosyoekonomik katmanlardan insanlara kadar birçok kişi taziye gönderdi.
BİRİKTİRDİĞİ PARALARI BAĞIŞLADI
Ronnie öldükten sonra vasiyeti açıklandığında hayatı boyunca biriktirdiği tüm parayı Cardiff’te Glenwood Kilisesi’ne bağlı yeni bir sıhhat ve topluluk merkezinin renovasyonu ayırmak istediği öğrenildi. Biriktirdiği tüm para merkezin yenilenmesi için kafiydi ve o denli de oldu. Daha sonrasında merkezin ismi ‘Lockwood House’ olarak değiştirildi.
Ronnie Lockwood’un öyküsü, sıradan bir kış gününde kapı çalan evsiz bir adamın bir aileye, aileden de topluma nasıl ilham verebileceğinin çarpıcı bir örneği oldu. Bir kapı, bir öğün yemekten ibaret kalmadı; bünyesinde insanlık, bağışlama, dayanışma ve karşılıksız sevgi barındıran bir ömre dönüştü. Bugün, yüzlerce insanın ‘Lockwood’ ismini hürmetle andığı bu öykü, kolay bir uygunluğun bile kalıcı ve derin tesirler bırakabileceğinin canlı delili olarak hafızalara kazındı.
