Kupanın yeni formatından en fazla muzdarip olan Fatih Tekke’dir eminim. Yalnızca Onuachu ve Oulai’nin yokluğu değil, sakat futbolcuların çokluğunda hoca hakikat tercihleri yapmaya çalıştı. Öbür seçeneği de yoktu esasen.
Yetenekli ayakların ve bitirici oyuncuların fazlalığı Galatasaray’ı maçın favorisi gösteriyordu. Trabzonspor âlâ başladığı birinci yarım saatte denk bir uğraş sergiledi. Olaigbe ve Zubkov ile Galatasaray kalesini yokladı, olmadı.
Fatih Tekke rakip çok adamla gelirken bile Zubkov’u orta alan çizgisinde tutarak geriden çıkacak uzun toplarla buluşturmayı planladı. Fakat birinci iki golü bu zaaftan yedi. Sallai’nin sağdan ortasında Barış art direkte topla buluştuğunda Ukraynalı’nın gölgesi ona yetişemedi. İkinci gol gibisi yanılgılardan kaynaklandı. Fatih hoca yoklukta Ozan Tufan’dan sağ bek yaratmaya çalışınca, Galatasaray Sallai ve Sane ile bu kanadı istediği üzere kullandı. Eren Elmalı solda savunmadan çıkarken önünde Zubkov direnci olmayınca, alanlara dönüşünü golle kutladı.
Final maçlarında on dakikada iki gol yemek ağır gelir. Trabzonspor’un bu süreci atlatması zordu. İkinci yarının başında üçüncü golü görmemesi talihti. Kaleci Onana’nın mesleğini tartışmam. Lakin o denli büyük bir kusur yaptı ki, Barış’ın aşırtmasında top direğe çarpmasa, geri dönüp çizgiden çıkarması mümkün değildi.
Trabzonspor her şeye karşın 55. dakikada Augusto ile umutlandı. Ve bana nazaran yanlış vakitte risk almaya başladı. Zubkov’un orta alanda kaptırdığı top döndü dolaştı eksik savunmada Yunus’un önüne, oradan da kaleye düştü. Sonrasında Icardi bu maçı da boş geçmedi.
Oyun disiplininden büsbütün kopan bordo-mavililer, çaresizlik içinde geçen bir son kısım yaşadı. Çok yıprandı, daha farklı kaybedebilirdi. Grup, birkaç oyuncu hariç bitime dek uygun uğraş etti. Fatih hocanın bu ortamda tek yararı, yeni sakat vermemesi oldu.
