Betül Topaklı / Milliyet.com.tr – Demet Selvi, 1991’de İzmir’de dünyaya geldi. Annesi mesken hanımı, babası ise ticaretle uğraşıyor. 22 yaşında bir erkek kardeşi olan Demet’in bir kardeşi ise şimdi 5 yaşında hayata gözlerini yumdu. Bu travmatik can kaybı ailenin tüm hayatını bir anda değiştirdi… Demet, her vakit mecnun dolu, özgür ruhlu, insanları güldürmekten ve latifeler yapmaktan keyif alan bir kız çocuğuydu. O denli ki kendine has çok içten bir gülüşü vardı. Küçükken beşerler yanına çağırır, “Bir sefer gül ya” kederi, o da kıkır kıkır gülerdi. Kardeşinin kaybında ailesi acısını yaşarken Demet, “Ailem çok üzülüyor, bir de ben yük olmayım” diyerek hayatına hiçbir şey yokmuşçasına o müspet kız olarak devam etmeye çalıştı. Yani hislerini tam ve yerinde yaşayamadı. Bu durum, bedelini sonrasında ağır bir biçimde ödemesine neden olacaktı.
“Çılgın ve hiperaktif bir karakterdim ancak tıpkı vakitte derslerinde inanılmaz başarılı bir öğrenciydim. Liseyi dereceyle bitirdim. ÖSS’den muazzam bir sonuç aldım ve Marmara Üniversitesi’nden mezun oldum. Eğitimdeki muvaffakiyetim benim özgürlüğümü satın alma biçimimdi. Çok çalışıp başarılı oluyordum. Ailem ve etrafım de beni rahat bırakıyor, hiçbir halde kısıtlamıyor, hayatımı yaşamama müsaade veriyordu. Sonrasında iş hayatına atıldım. Reklamcıydım.”
SAÇLARI DÖKÜLÜYOR, GÖĞSÜNDEN SÜT GELİYORDU
İşin mutfağında yani kamera önü, gerisi, birçok alanda çalışan Demet, bir mühlet sonra kendi reklam ajansını kurdu. İşini çok seviyordu lakin çok ağır bir tempoda çalışıyordu ve bu da onu çok yoruyordu. Bir müddet sonra saçları avuç avuç dökülmeye başladı. Gerilim kaynaklı ya da mevsimsel geçiş nedeniyle olduğunu düşünüp başta bu durumu önemsemedi lakin buna göğsünden süt gelmesi üzere yeni belirtiler de eklenince çabucak doktora gitti. Demet, o günleri şöyle anlatıyor: “Doktor beni birkaç MR’a soktu ve en son ilaçlı bir MR’a girdim. O gün her şey katılaştı. Beynimde bir ‘hipofiz adenomu’ olan tümör vardı. Bunlar genelde uygun huylu oluyor. Bendeki ise agresifti, büyüktü ve göz sinirlerime baskı yapıyordu. Sonrasında fark ettim, gün içinde gözümü açamıyor, gece ışıklı bir ortama giremiyordum. Fakat ben bu durumu birçok insan yaşıyor sanıyordum. Bu nedenle bunu bir belirti üzere görmemiştim.”
‘GÖRME KAYBI YAŞAYABİLİRSİN’ DEDİLER
Doktorlar Demet’e, tümör göz sonlarını sıkıştırdığı için ileri düzeylerde görme kaybı yaşayabileceğini söyledi. Bu hastalık hormonlara da tesir ediyor, onları da düzensizleştiriyordu. Tedavi görürken genç kıza, çocuğu olmayabileceği, tedaviyle çocuk sahibi olabileceği de söylendi. Fakat bunları takılmadı çünkü kendini büyütmekle meşguldü. Sonrasında Demet’e akromegoli, yani el, ayak ve bedenin organlarının devleşmesi tanısı kondu. Ancak sonrasında bunun da hakikat olmadığı anlaşıldı. Demet rahat bir nefes almıştı lakin hastaneden kulağında çınlama sesi ve şuur bulanıklığıyla ayrıldı. Genç kızın beyninde tümör vardı lakin o bunu itidalli bir biçimde karşıladı. Nedeni ise panik atak hastası olmasıydı. Demet, “Enteresan bir formda, panik bozukluk sahibi şahısların beyni günlük hayatta daima ‘tehlike var’ modunda çalıştığı için, kriz anında sakin kalıp durumu serinkanlı formda yönetebiliyor” diyerek panik atağının birinci sefer bir işe yaradığını söyledi.
‘VÜCUDUM ALARM VERDİ, GEREKENİ YAPTIM’
Sırada hastalığının tedavisi vardı. Demet’e tabibi, “İlaç tedavisine mi başlayalım, yoksa temizlememi mi istersin?” dedi. Genç kız ilaç tedavisi olmak istiyordu. Hastaneden çıkınca çabucak hayattaki en yakın arkadaşı olan babasını aradı ve hastalığını anlatıp “Anneme söylemeden ortamızda halletmeliyiz” dedi. Zira annesi narin bir karakterdi, üzülsün istemedi ve ilaç tedavisine başladı. Demet, çok fazla kitap okuyan ve şahsî gelişime çok meraklı biriydi. Bu vakte kadar edindiği tüm birikimi burada kullanmaya karar verdi. “Kesinlikle bu hastalığı üstüme yapıştırmayacak, dillendirmeyecek, bunu gerçekliğim hâline getirmeyecektim. ‘Hastayım, hastayım’ dedikçe insan o psikolojiye giriyor ve bu durumu gerçekliği hâline getiriyor. Ben bunu kendime yapmayacaktım. Yalnızca etrafımdaki yakın arkadaşlarıma ve ailemden birkaç şahsa söyledim. İlacımı kullanacak ve tevekkül edecektim. Sağlıklı yaşamıyordum ve canım bedenim bana alarm vermişti. Yani beni hâlâ çok seviyor, önemsiyor ve meselesini benimle paylaşıyordu. Ben de gerekeni yapacaktım” dedi.
‘HAYATTAN HOŞ BİR TOKAT YEDİM’
Hayatın bir kullanma kılavuzu yoktu. Demet bunu deneme yanılma yoluyla bulacaktı. Artık uykusuna, beslenmesine ve gücünü nasıl kullandığına dikkat edecekti. Bedenini rahatlatacak, onu duymayı ve okumayı öğrenecekti. İşe orta ara tek başına seyahatlere çıkarak başladı. Neyi sevip neyden keyif aldığını, ne yapınca rahatladığını bulmaya çalıştı. İkili ilgilerde ise, niyetini açıklamak zorunda kaldığı her ortamı ve insanı terk etti. Demet, “Hayattan hoş bir tokat yemiştim. Bu bayıltan değil ancak kendine getiren cinsten bir tokattı. Ben de gerekeni yaptım. 2–3 yıl tedavi oldum. Hem bilimsel olarak tedavi oluyor hem de ruhsal olarak kendimi güzelleştirmeye çalışıyordum” diye konuştu. Demet hastalığından sonra hayatıyla ilgili pek çok karar vermişti. Bunlardan biri de Güney Afrika’nın başşehri olan Cape Town’a taşınmaktı. Pekala lakin neden orayı seçmişti?
“Küçükken televizyonda insanların Cape Town’a gittiğini görmüştüm. İnanılmaz uzaktı, resmen dünyanın bir ucuydu. O istek her vakit aklımın bir köşesinde duruyordu. Aslında iki tane şeyi çok kalpten istiyordum. Cape Town’a gitmek ve saçlarımı kısacık kestirmek. Belime kadar uzanan saçlarım vardı fakat dökülüyordu. Evvel gidip saçlarımı kısacık kestirdim. Akabinde da en kısa halde Cape Town’a nasıl gideceğimi araştırırken bir dil okulu buldum. Dört gün içinde Cape Town’a taşındım. O denli süratli oldu ki herkes çok şaşırdı. Her şey bir anda su üzere akmıştı. Artık kendimi sıfırdan inşa edecek, yepisyeni bir Demet kuracaktım. Ailem de ‘Hayat senin hayatın, kendin için en güzelini sen bilirsin’ dediler. Cape Town hiçbir yere benzemiyor. İnanılmaz büyüleyici bir yer. Ancak saat akşam 6–7’den sonra sokaklarda yürümek tehlikeli. Şahane beşerlerle tanıştım. Ben hayatımda bu kadar ruhu olan bir yer görmemiştim. Orada bol bol tabiatla, hayvanlarla vakit geçirdim. O sakinleşme bana inanılmaz âlâ geldi. Oradayken çalışmadım. Bir birikimim vardı. Onu kullanmak için tahminen de bu kadar uygun öteki bir vakit olmayacaktı. ‘Gün bugündür’ dedim. Kendimi kültüre, lisana, en çok da beni tanımaya adadım.”
‘TÜMÖRÜM EPEY KÜÇÜLDÜ’
Cape Town’da yaklaşık bir yıl kadar kusursuz tecrübeler yaşayan Demet’in hastalığı düzgüne hakikat gitmeye başladı. Tümörü epeyce küçülmüş, belirtileri azalmıştı. Hem ilaç tedavisi hem kendini bulma seyahati ve bu vakte kadar edindiği birikim birleşince ortaya hoş bir sonuç çıkmış, her şey güzele gitmişti. Doktorlar Demet’in analizlerini Türkiye’den takip etti. Sonuçların düzgüne gittiğini görünce herkes çok sevindi. “Ama tekrarlanmaz, büyümez diye bir şey kelam konusu değil. Zira hayatta hiçbir şeyin garantisi yok. Bir şeyin senin olması yetmiyor, ona düzgün bakman gerekiyor” diyen Demet, bu mantıkla sıhhatine ve kendine yeterli bakmaya çalıştığını söyledi.
“DAHA AZ KAZANIYORUM LAKİN MUTLUYUM”
Kendini bulma seyahatine Cape Town’dan sonra spritüel ve güzelleştirici ruhuyla bilinen Bali’de devam eden Demet, şu anda hayatına burada devam ediyor. Genç kız Bali’de, Cape Town’da güzelleşen kızın çok daha düzgün bir versiyonunu oluşturmaya çalışıyor. “Online olarak toplumsal medya idaresi yapıyorum, daha az kazanıyorum ancak mutluyum” diyen Demet, kelamlarına şöyle devam etti:
“34 yaşımda hayattaki en değerli şeyin memnunluk değil, istikrar olduğunu anladım. Memnunluk bir an, istikrar ise olaylar bütünündeki bir süreç. Ben artık bunu tercih ediyorum. Paraya ve lükse bakış açım büsbütün değişti. Ülkemde olsam tahminen mesleğimle daha düzgün şeyler yapıp, daha konforlu bir halde hayat sürebilirdim. Lakin artık lüks benim için en düzgün muhitte, en uygun konutta oturmak, en yeterli otomobillere binmek, istediğimi alabilmek değil. Gerçek lüks; vaktimi kendim yönetebilmek, ivedi etmemek, gücümü paylaşacağım insanları seçebilmek. Hiçbir şey için ivedi etmek istemiyorum. Elbette ülkeme döneceğim. Fakat şu an bir düzgünleşme yolculuğundayım. Sözlerimi güç vakitlerde sığındığım bir cümleyle bitirmek istiyorum. İçinde bulunduğum durum bir kriz üzere gözükse de içinden sadece güzellik doğacak.’’
