Müjde Işıl – Danny Bu türlü 2002’de vizyona giren “28 Days Later/28 Gün Sonra”nIn muvaffakiyetinin akabinde direktör koltuğunu Juan Carlos Fresnadillo’ya devretmiş ve seri “28 Weeks Later/28 Hafta Sonra” ile sürmüştü. Ortadan geçen 23 yılın sonunda Bu türlü, senaristi Alex Garland ile seriyi tekrar ele aldı ve “T2 Trainspotting”den (2017) beri birinci defa devam sinemasına soyundu. Böylelikle geçen sene izlediğimiz “28 Years Later/28 Yıl Sonra” perdeye geldi. Üçüncü sinema vizyondayken dördüncü sinema de yoldaydı. Ve kısa mühlet sonra, direktörlüğünü Nia DaCosta’nın üstlendiği ve senaryosunu Alex Garland’ın yazdığı, Boyle’un ve birinci sinemanın yıldızı Cillian Murphy’nin ismini yalnızca üretimci olarak gördüğümüz “28 Years Later: The Bone Temple/28 Yıl Sonra: Kemik Tapınağı” vizyona girdi.
Cillian Murphy ve Robert Carlyle’ın canlandırdığı karakterler üzerinden yürüyen serinin üçüncü sinemasında Bu türlü ve Garland, merkeze çocuk karakteri almıştı. Üçüncü sinema, virüsten enfekte olmuş İngiltere’de, izole bir adadaki Spike isimli çocuğun annesini kurtarmaya çalışma ve büyüme öyküsü üzerine heyetiydi. Şiddetin çocuk üzerinden anlatılması etik sıkıntılar doğurmasına rağmen yan karakterler, başkahramanın öyküsünden daha dikkat çekiyordu: Ralph Fiennes’ın canlandırdığı Doktor Ian Kelson ve alfa zombi gibi… Dördüncü sinema, üçüncüde yer alan neredeyse tüm karakterleri tabir yerindeyse harman yapıyor. Spike’ın Jimmy ile karşılaştıktan sonra başına neler geldiği, Jimmy’nin ailesinin zombiler tarafından öldürülmesiyle nasıl baş edemediği, Doktor Ian Kelson’ın alfa zombiyi neden öldürmeyip ona hayat yolu açtığı üzere birçok konu dördüncü sinemanın omurgasını oluşturuyor.
Karakterler yarışıyor
Serinin yeni yönetmeni, “Candyman” ile dehşet çeşidine yabancı olmadığını kanıtlamış Nia DaCosta. Röportajlarında bir Danny Bu türlü sineması yapmaya çalışmadığını bilhassa belirtiyor. Bu hal o kadar baskın ki üçüncü sinemadaki karakterler olduğunu bilmesek dördüncü sinema apayrı bir biçimde. Örneğin birinci iki sinemada ve kısmen de üçüncü sinemada izolasyon duygusu ağır basar. Karakterlerin yalnızlığı, bomboş bir kentte yahut tabiattaki ıssızlıkta hissedilir. Lakin dördüncü sinemada Alex Garland’ın senaryosu, karakterlerinin yalnız kalmasına müsaade vermiyor. Hepsini bir kazana atıp kakofoni yaratıyor. Bu yüzden de farklı karakterlerin hiçbirine odaklanamıyor. En önemli sorunu da bu: Birinci üç sinemanın tersine bir odağı yok. Tüm yan karakterler bir ortaya gelip birbiriyle yarışıyor üzere. Üçüncü sinemanın en enteresan karakteri olan Doktor Kelson’ın geçmişine birkaç fotoğraf hariç hiç girmiyor mesela. Alfa zombinin, zombiye dönüşmeden evvelki anıları da kısacık geçiliyor. Halbuki dördüncü sinemada en çok merak edilen ayrıntılar bunlardı. Bunları geçiştirmek, sinemanın lehine çalışmadığı üzere sinema de serinin bir kesimi olarak konumlanamıyor. Doktor’u Nosferatu’ya benzetmek, virüsün insanları bilime ya da şeytana yönlendirmesi üzere dikkat çeken detaylara giriyor girmesine fakat bunlar yalnızca anlık ayrıntılar olarak boşa harcanıyor.
Filmden geriye, Ralph Fiennes’ın tekrar başarılı performansı ve görsel açıdan Doktor Kelson’ın ışık gösterisi kalıyor hafızalarda en çok.
Finalde sürpriz
“28 Yıl Sonra: Kemik Tapınağı” bilhassa birinci sineması beğenenler açısından zayıf görünse de finalinde seyirciyi mükemmel bir sürpriz bekliyor. Başka bir üçleme olarak düşünülen serinin üçüncü ve bu dördüncü sinemasından sonrası yani beşinci sineması için beklentileri yükseltiyor. Birinci sinemanın izinde gideceği istikametinde hayranlarını heyecanlı bir bekleyişe hazırlıyor.
