Betül Topaklı / Milliyet.com.tr – Tuğrul Baki Efesoğlu, 2004 yılında Kayseri’de doğdu. Annesi doktor, babası mühendis olan Tuğrul, çok zeki bir çocuktu. Okuma yazmayı anaokulunda öğrendi. İlkokulda hiç zorlanmamıştı lakin dikkat dağınıklığı sorunu vardı. Ortaokulda matematik olimpiyatlarına katıldı başarılı da oldu. Bunun yanı sıra milletlerarası pek çok imtihanda da ailesini gururlandırdı. Tuğrul’un hayatını değiştiren gelişme ise, 14 yaşında LGS’ye girmesiyle yaşandı. İmtihandan aldığı puanla Kayseri’nin en yeterli ikinci lisesinde okumaya hak kazandı. Lakin okul birincisi olduğundan ailesi ve etrafının ondan beklentisi çok daha yüksekti. Çok çalışkandı lakin imtihan heyecanını bir türlü yenemiyordu. Sonrasında Tuğrul, kainatı anlamak, metafizik, frekans maddeleri üzere mevzulara ilgi duymaya başladı. Aklını ‘Hayatta nasıl başarılı olunur?’, ‘Amerika’da okumak için neler yapılabilir?’ üzere sorular meşgul etmeye başladı.
“Amerika’da yaşamak ve çalışmak için, daimi oturma müsaadesi sağlayan Green Card (Yeşil Kart) isminde bir evrak var. Alabilmek için çekilişe katılmak gerekiyor. 2019 yılının sonunda babam ailemiz ismine çekilişe katıldı. Green Card bize çıktı. Amerika’ya gelip kartlarımızı aldık ve sonra geri döndük. Ancak Yeşil Kart’ta şöyle bir kural var: Şayet Amerika dışında 6 aydan fazla kalırsan kartın yanıyor yani boşa gidiyor. Ailemin bir sistemi olduğu için ailecek orada yaşayamazdık. Bu durum benim Amerika planlarımı suya düşürdü. Ta ki Covid-19’e kadar. Zira periyodun ABD hükümeti, ‘Green Card sahiplerine 1400 dolar yardım yapacağız’ açıklamasını yaptı. Ve bizim aile 5 kişi olduğu için 7000 dolar aldık. Babama, ‘Son bir kere Amerika’ya gidelim’ dedim. Gitmesek Green Card’larımız yanacaktı. Çocukluk arkadaşım Amerika’da yaşıyordu, onun yanına geldik. Burada arkadaşımın lise hayatının benimkinden çok daha konforlu olduğunu gördüm.”
AMERİKA’DA YAŞAMAK İSTİYORDU
Tuğrul da Amerika’da kalmak ve eğitimine burada devam etmek istiyordu. Green Card’ı olması münasebetiyle liseyi fiyatsız okuyabiliyordu. Bu durumu babasına anlattı. Lakin babası “Sen Türkiye’de Boğaziçi’ne gireceksin, sonra gelmek istersen gelirsin” diyordu. Annesi ise daha destekleyiciydi; nihayetinde Tuğrul, Amerika’da yaşamayı başa koymuştu bir kez… Küçüklüğünden beri tek hayali buydu. Sıkıntı olsa da babasını ikna etti. Lakin liseyi orada okuyabilmesi için hami aile denilen bir sisteme geçmesi gerekiyordu. Tuğrul 17 yaşındaydı, kendisinden yalnızca 5 yaş büyük yani 22 yaşında bir üniversite öğrencisi, Tuğrul’un “koruyucu ailesi” oldu.
BABASINDAN YALNIZCA 700 DOLAR İSTEDİ
Tuğrul, Amerika’da yaşamak istiyor lakin ailesine de yük olmak istemiyordu. Babasından yalnızca 700 dolar istedi, gerisini kendisi halledecekti. Zira kaldığı odanın kirası 600 dolardı yani çalışması gerekiyordu. İngilizcesi B1 düzeyindeydi. Çabucak kasiyer olmak için müracaat yaptı, bahtı yaver gitti işe de alındı. Tuğrul, Türkiye’de İngilizcesinin güzel olduğunu düşünüyordu lakin Amerika’da durumun o denli olmadığını gördü. Lisan konusunda hayli zorluk çekti. Lakin okul hayatı daha rahat ilerliyordu. Ona nazaran Amerika’da dersler daha kolaydı hatta Türkiye ile hiç alakası yoktu. Ancak burada onu çok daha büyük zorluklar bekliyordu.
“Hiç arkadaşım yoktu. Bu durum ben de ruhsal sıkıntılar yarattı. Bunun yanı sıra 18 yaşın altında olduğum için haftalık azamî 20 saat çalışabiliyordum. Cumartesi ve pazar 8 saat işe gidiyor, çarşamba günü de 4 saatlik mesai yapıp kelam konusu süremi dolduruyordum. Yani bir yıl boyunca hiç hafta sonu tatili yapmadım. Çarşambaları da okul sonrası çalışıyordum ve çok yoruluyordum. Amerika’da ehliyet alma yaşı 16. Etrafımdakiler hafta sonu otomobilleriyle geziyordu, ben ya otobüsle ya da yürüyerek işe gidip geliyordum. Artık Amerika’da yaşamak benim için her geçen gün daha da zorlaşıyordu. Kaldığım odadan beni çıkardılar. Psikolojim çok kötü bozuldu. Yalnızlık beni günden güne daha da hasta ediyordu. Sabrediyor, dönmek istemiyordum. Zira yavaş yavaş İngilizcem gelişmeye başlıyordu.”
‘CİĞERLERİM PATLADI’
Tuğrul ruhsal olarak yaşadıklarıyla başa çıkmaya çalışsa da vücudu daha fazla dayanamadı ve ciğerleri patladı. Amerika’daki tabipler bunun nedeninin zayıf ve uzun bir beden yapısı olduğunu söylese de annesine nazaran, yaşadığı yalnızlık hisleri sonucu kendisini çok fazla kasması ciğerlerinin patlamasına yol açmıştı. İlk ameliyatını oldu. Sonrasında okulu biraz aksasa da ailesini görmek ve hasret gidermek için Türkiye’ye geldi. Döndüğünde biraz daha güzel olsa da antidepresan kullanmaya devam ediyordu. Zira yaşından büyük sorumlulukların altına girmişti. Çalışmak ve para kazanmak zorundaydı. Tuğrul bunları yaşarken bir de üniversiteye başvurma vakti geldi.
‘ÇOK BÜYÜK BİR AMELİYAT OLURKEN, TEKTİM’
Amerika’da müracaatlar 12. sınıfın başında yapılıyordu. Kollayıcı ailesi de Tuğrul için motivasyon mektubu yazarken üniversiteye müracaat formunu yolladılar. Fakat Tuğrul’un sıhhat sıkıntıları devam ediyor ve ikinci ameliyatını olması gerekiyordu. “O esnada yaşadıklarım hayatımın en makûs anlarıydı” diyen genç çocuk, “Tek başıma çok büyük bir ameliyat olup 7 gün hastanede yattım. Hekimler, “Kimse yok mu? Aileni arayalım, birilerini çağıralım” diyorlardı. “Yok, tekim” diyordum. Çok değişik şeyler görüyordum. Yaşadıklarım çok ağırdı ve bana Allah’ım melekleri yardım etti. Bunu öteki türlü açıklamam” diyerek anlattı yaşadığı sıkıntı günleri.
EN İTİBARLI ÜNİVERSİTELERDEN BİRİNE GİRDİ
Ameliyat olduktan sonra bir ay kadar okula gidemeyen Tuğrul, bu süreci meskende tek başına dinlenerek geçirdi. Yaşadığı yalnızlık duygusu nedeniyle çok sıkıntı vakitler geçirdi lakin yüzünü güldürecek haber kısa vakitte geldi. Amerika Birleşik Devletleri’nin en itibarlı kamu araştırma üniversitelerinden biri olan University of Washington’dan kabul almayı başarmış, elektrikli bilgisayar mühendisliği bölümünü kazanmıştı. Ayrıca okulu yaşadığı eyalette olduğu için burslu okuyacaktı. Hem de bu burs Tuğrul’un düşündüklerinin çok ötesindeydi. Zira kirasını, ulaşımını, ömür masraflarını, yeme – içme masraflarını karşılıyor üzerine bir de harçlık bırakıyordu.
“Neredeyse burs oranım yüzde 200’dü. Yani okula vermem gereken parayı okul bana ödüyordu. Bu durum beni çok motive etti. Evvel liseden mezun oldum, sonra Türkiye’ye gelip tatil yaptıktan sonra dönüp üniversite hayatıma başladım. Lakin bu deneyimli bir başlangıçtı. Zira o zorluklarla geçen bir yıl beni 5 yaş büyüttü. Yaşadıklarım ve yalnızlıkla çok geliştim. Böylece üniversiteye adaptasyonum kolay oldu. Artık daha toplumsal biri olmaya başladım. Ufak tefek arkadaşlıklar edindim. Birinci sene çalışıp biriktirdiğim paralarla ve burslarla bir araba aldım.”
TÜRK KULÜBÜ KURDU
Hayatı artık nizama giren Tuğrul, daha çok gezmeye ve Amerika’yı keşfetmeye başladı. Çocukluk arkadaşıyla birebir üniversitedeydiler. Birlikte Türk kulübü kurdular. Önce 5 şahısla başladılar sonra bu sayılar 25’lere çıktı, sonra daha da arttı. Çok sayıda beşerle tanışıp, çok hoş anılar biriktirdi. Hatta Kahramanmaraş sarsıntılarında okulun ortasına stant açıp, yardım toplayıp Türkiye’ye gönderdi. Tuğrul bir taraftan üniversiteye gidiyor, öbür taraftan kasiyerlik, pizzacılık, kuryecilik üzere işlerde çalışıyordu. Bir orta e-ticaret işine girdi lakin başarılı olamadı. Sonrasında aklına bir fikir geldi.
ÖĞRENCİLERE DANIŞMANLIK HİZMETİ VERİYOR
Türkiye’den formalar getirip okulda ve açtığı tezgahlarda satmaya başladı. Satışları hayli güzeldi. Öyle ki bir öğrencinin 20 saatte kazanacağı geliri o, 1 saatte elde ediyordu. Forma satışını büyüttü, online web sitesi açtı. Toplumsal medyada içerik üretmeye geçen sene başladığını söyleyen Tuğrul, kelamlarına şöyle devam etti: “Hayalim, Amerika’da içerik üreten birinin Anadolu’dan çıkmasıydı. Bunu ben başardım. Şu an dördüncü sınıfta okuyorum, birebir vakitte öğrencilere danışmanlık hizmeti (Amerika’ya nasıl gelinir?, okullara nasıl başvurulur? gibi) veriyorum. Şu anda 21 yaşındayım. Gayem, master yapmak. Sonrasında ya bir şirkette işe gireceğim ya da kendi danışmanlık şirketimi kuracağım.”
