Finalde tek taraflı bir maç izledik. Fenerbahçe her çizgisi ile üstündü. Hırs olarak, kalite olarak, marifet olarak daima üst seviyedeydi.
Maç tahminen 2-0 bitti fakat skor daha da farklı olabilirdi. Galatasaray’ın yatıp kalkıp kaleci Günay’a dua etmesi lazım. Kaç tane kurtardı ben sayamadım. Duran’ın makûs gününde olması natürel ki farkın açılmasına etkendi. Ancak Günay’ın hakkını sonuna kadar vermemiz lazım.
Fenerbahçe nasıl istekli ve organizeyse Galatasaray’da o kadar berbattı. Kadroda bir sorun var lakin çözmek mümkün değil. Maç 95 dakika oynandı ancak bu uzun müddette Barış, Yunus, Sane, İcardi, Toreira, Lemina, Sallai alanda bir dakika bile gözükmedi. Fakat natürel bunda Fenerbahçe’nin rakibin silahlarını en âlâ formda durdurmasının rolü çok büyüktü. Örneğin Mert Müldür ekibinin hiçbir atağında yoktu. Yoktu lakin Barış Alper’i yani rakibin tek silahını alandan sildi. Sağ kanatta Eren esasen oynadı mı oynamadı mı aşikâr değildi. Lakin ne olursa olsun Galatasaray’ın bu durumu olağan değildi.
Zaten Galatasaray’ın iki silahı var. Topu at Sane’ye, at Barış’a o kadar. Diğer hiçbir alternatif yok. Bir de Osimhen. O da yok. Fenerbahçe oraları kilitledi maç bitti.
Guendouzi harikulade bir başlangıç yaptı. İsmail ile çok değerli bir ikili oldu. Kolay değil çarşamba günü Lazio’da maç oynayıp cumartesi hiç tanımadığı bir kadroda finale çıkmak. Adam kalite olduğunu, deneyim dolu olduğunu birinci maçta gösterdi. Son üç aydan beri yazıyorum. Fenerbahçe’nin oyun disiplini çok üst seviyede. Hatta Avrupa’nın seçkin kadrolarının seviyesinde. O yüzden grupta makûs oynayan varsa bile bu yüzden gözükmüyor. Uğraş ve yardımlaşma ligin üstünde. Olağan bunda Skriniar üzere bir başkanın çok kıymetli rolü var.
Kerem ise bilhassa birinci yarı muazzam oynadı. Öteki söz var mı bilmiyorum. Sallai’nin kanadını perişan etti. Eh zati Fenerbahçe de bu adamı bu yüzden aldı.
Sonuç olarak son üç yıldır Fenerbahçe’nin rakibini bu kadar ezdiği bir maçı hatırlamıyorum.
Başta Tedesco olmak üzere Fenerbahçe ekibini tebrik etmek gerekiyor.
